Konsultacje przebiegają w przyjaznej i intymnej atmosferze ze szczególnym uwzględnieniem wyrażanych potrzeb pacjenta. Diagnostyka opiera się na szeroko zebranym wywiadzie z pacjentem (należy zabrać ze sobą wszelką dokumentację dotycząca przebiegu choroby np. wykonana wcześniej diagnostykę, dokumentacje operacyjna, jeśli miała miejsce itp.), następnie badanie manualne i funkcjonalne. Badanie manualne, w przypadku schorzeń urologiczno-ginekologicznych oraz proktologicznych, odbywa się per vaginum i per rectum, dlatego tez podpisywana jest przez pacjenta pisemna zgoda na ten manewr. Wskazane jest zabranie ze sobą niewielkiego ręcznika lub parea do okrycia miejsc intymnych oraz wygodny strój.

Inaczej INKONTYNENCJA jest choroba, powodująca bezwiedne wycieki moczu, z która borykają się osoby w różnym wieku i różnej płci. Dane epidemiologiczne wskazują, że przypadłość ta dotyka ok 10% populacji. Głównymi przyczynami nietrzymania moczu są:

  • wiek
  • zaburzenia hormonalne
  • ciąża i przebieg porodu (cesarskie cięcie nie wyklucza inkontynencji)
  • płeć
  • przebyte operacje w okolicy miednicy mniejszej
  • styl życia i ciężka praca fizyczna
  • otyłość
  • przewlekłe choroby układu oddechowego oraz zaparcia

Istnieje kilka odmian nietrzymania moczu w zależności od czynnika wywołującego to schorzenie. Główne rodzaje inkontynencjii:

  • Wysiłkowe nietrzymanie moczu- charakteryzuje się niekontrolowanym wyciekiem moczu podczas wysiłku np. kaszlu, podnoszenia nawet niewielkich ciężarów, aktywności sportowej, wchodzeniu po schodach a nawet współżyciu itp. Możemy wyróżnić tu trzy rodzaje, przy czym osoby borykające się z tym schorzeniem, bez względu na stopień zaawansowania, powoli rezygnują z aktywności fizycznej, życia społecznego oraz obawiają się relacji seksualnych z partnerem (ryzyko popuszczania moczu podczas stosunku).
  • Naglące nietrzymanie moczu -patrz PĘCHERZ NADREAKTYWNY
  • Mieszane nietrzymanie moczu- rodzaj schorzenia, w którym mamy do czynienia z wyciekiem
  • Mieszane nietrzymanie moczu- rodzaj schorzenia, w którym mamy do czynienia z wyciekiem moczu z powodu zarówno wysiłku jak i naglącej potrzeby. Każdy rodzaj nietrzymania moczu jak i każda osoba z tym schorzeniem jest inna, dlatego sposób leczenia dostosowuje się indywidualnie do potrzeby pacjenta, i dlatego tez tak ważna jest wizyta u odpowiednich specjalistów (ginekolog, urolog, fizjoterapeuta). Na początku terapii staramy się określić czynniki ryzyka powodujące nietrzymanie moczu oraz możliwość ich eliminacji.

PACJENCIE pamiętaj że bez względu na rodzaj schorzenia i wybranej metody leczenia, czy to operacyjnego czy farmakologicznego, zawsze należy zgłosić się do fizjoterapeuty i zastosować ćwiczenia mięśni dna miednicy.

charakteryzuje się częstomoczem, parciem naglącym i mimowolnymi wyciekami moczu. Objawy te mogą występować pojedynczo lub osobno. W normalnych warunkach pęcherz kontroluje skurcz wypieracza, który uzależniony jest od napełnienia pęcherza, przy nadreaktywności dochodzi do zaburzenia tej kontroli. Nadreaktywność pęcherza występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, pozostałymi czynnikami ryzyka są również: wiek, przebyte ciąże i poród, operacje w okolicy miednicy mniejszej, choroby neurologiczne i układu moczowego, zaburzenia układu pokarmowego i cukrzyca. Zaobserwowane parcie na mocz, kiedy słyszymy lejącą się z kranu wodę lub kiedy wracamy do domu i przy drzwiach już nie możemy wytrzymać parcia, lub po kawie czy winie, objawy te świadczą o problemie pęcherza nadreaktywnego. Lekarz na pewno zaleci leczenie farmakologiczne, a w skrajnych przypadkach zabieg chirurgiczny. Mało kto wie, że problem ten można rozwiązać stosując rehabilitacje i to z bardzo dużym powodzeniem. Eliminacja czynników sprzyjających nadreaktywności, zmiana niektórych codziennych nawyków oraz odpowiednio dobrane ćwiczenia, często doprowadzają do wyleczenia.

inaczej PROLAPSUS- jest to zaburzenie statyki narządów występujących w okolicy miednicy mniejszej, wywołane spadkiem napięcia mięśniowego, uszkodzeniem włókien mięśniowych dna miednicy i powłok brzusznych oraz uszkodzeniem aparatu więzadłowego. Fizjologicznie narządy utrzymywane są w miednicy mniejszej za pomocą systemu mięśniowo-więzadłowego, dysfunkcja tego systemu powoduje stopniowe obniżenie narządów do pochwy a w skrajnych przypadkach wypadanie. Dotyczy to macicy, pęcherza moczowego, cewki moczowej, odbytnicy a nawet otrzewnej wraz z jelitem cienkim. Objawami mogącymi świadczyć o tej przypadłości są np. uczucie ciężkości i ucisku w dole brzucha oraz dyskomfort w okolicy krocza, zwłaszcza podczas chodzenia i pod koniec dnia, które ustępuje po odpoczynku i/ lub po dłuższym leżeniu. Często dochodzi do bólu podczas penetracji lub niemożność współżycia, obniżona macica może uciskać odbytnicę i powodować zaparcia. Obniżenie narządów może przebiegać z nietrzymaniem moczu, występują zmiany w położeniu pęcherza i cewki moczowej co zaburza ich prawidłowe funkcjonowanie. Obniżenie narządów najczęściej występuje u kobiet w okresie około i pomenopauzalnym, jednak spotykamy również u młodszych Pań np. po porodzie. Czynnikami sprzyjającymi obniżeniu narządów są; ilość przebytych ciąż, porodów zwłaszcza drogami natury jak i wspomaganych instrumentalnie, urazy okołoporodowe, nieprawidłowości w okresie poporodowym i w połogu. Wyróżniamy kilka stopni obniżenia narządów, od których uwarunkowany jest rodzaj terapii jaką zastosujemy. Jedynie pierwszy stopień można z powodzeniem leczyć zachowawczo. Odpowiednio dobrane ćwiczenia mięśni dna miednicy oraz powłok brzucha połączone z ćwiczeniami oddechowymi przynoszą dobre rezultaty. Nie oznacza to że w pozostałych stopniach obniżenia narządów nie stosujemy tych samych ćwiczeń… przeciwnie, w/w ćwiczenia należy wykonywać w każdym stadium. Wymagane leczenie operacyjne powinno być poparte ćwiczeniami przed i po zabiegu. Ułatwi to szybszy powrót do zdrowia, utrwala efekty zabiegu i zapobiegnie ponownemu obniżeniu narządów.

fizjoterapia przedoperacyjna ma za zadanie przygotowanie pacjenta do zabiegu. Wiadomym jest że zabieg chirurgiczny osłabia mięśnie i może uszkodzić okoliczne unerwienie, więc po co tracić czas na ćwiczenia przed operacja??? Odpowiedź jest prosta!!! Jeśli nauczymy się odpowiednio kontrolować i pracować mięśniami dna miednicy przed interwencja, łatwiej i szybciej będzie się nauczyć ćwiczyć po zabiegu. Dodatkowo przyspieszy to gojenie, utrwala efekty operacji oraz powrót do pełnej sprawności. Należy również zauważyć, że u niektórych pacjentów dzięki terapii przedoperacyjnej dochodzi do poprawienia ich stanu i dalsze leczenie operacyjne nie jest już wymagane. Fizjoterapia pooperacyjna jak już wspomniałam wcześniej przyspiesza powrót do formy oraz sprawność operowanych struktur a także zapobiega ponownemu nawrotowi choroby. Ponadto operacja nie poprawia funkcji zwieraczowych i podporowych mięśni i nerwów, dlatego nie wolno pominąć rehabilitacji w procesie leczenia.

Podczas ciąży i po porodzie, w organizmie kobiety dochodzi do zmian wywołujących liczne powikłania i dolegliwości. Dla wielu kobiet wydaje się normalnym dyskomfort okolicy krocza po porodzie, zmniejszone doznania seksualne czy ból podczas współżycia, popuszczanie moczu podczas kichania, śmiechu czy wysiłku, zwiotczały brzuch oraz ból kręgosłupa. Można by tak wymieniać a tymczasem sprawnie poprowadzona rehabilitacja skutecznie leczy i zapobiega wszystkim objawom bez leczenia farmakologicznego i chirurgicznego. Każda kobieta po porodzie powinna zgłosić się do fizjoterapeuty, żeby sprawdzić stan mięśni dna miednicy. Poród poprzez cesarskie cięcie nie wyklucza problemów mięśniowych w obrębie miednicy mniejszej. Bardzo ważny w tym okresie jest wpływ wydzielanych hormonów na organizm kobiety. Zmieniają one mechanikę całego ciała a zwłaszcza okolicy miednicy mniejszej, przez co jest ona, szczególnie teraz, narażona na różnego rodzaju powikłania poporodowe i obrażenia. Dlatego też na rehabilitację, kobiety powinny zgłaszać się po upływie 6-8 tyg. od porodu, kiedy to znacznie spada stężenie hormonów ciążowych. Rehabilitacja jest dobierana indywidualnie do każdej pacjentki. Fizjoterapeuta wyjaśni kobiecie prawidłowa posturę podczas pielęgnacji i karmienia maluszka oraz podczas czynności dnia codziennego a także jak zapobiegać przeciążeniom mięśni i stawów. Podczas terapii stosuje się różnego rodzaju techniki manualne, Biofeedback często połączony z ćwiczeniami wolnymi, elektrostymulacje o ile jest konieczna a także ćwiczenia oddechowe będące podstawa terapii i masaż. Dzięki odpowiednio poprowadzonej rehabilitacji kobieta szybciej wróci do formy sprzed ciąży, zapobieganie późnym powikłaniom jak nietrzymanie moczu i obniżenie narządów, polepszy doznania podczas współżycia (korzyść dla pacjentki i jej partnera), zniweluje istniejący dyskomfort i ból okolicy krocza, polepszy się jej ogólny stan. Pamiętajmy że zdrowa mama to zadowolona mama, a zadowolona mama to szczęśliwe małżeństwo.

Kolejnym bardzo ważnym powodem rehabilitacji poporodowej są odpowiednio poprowadzone ćwiczenia mięśni brzucha. Bardzo dużo się ostatnio mówi o rozejściu mięśni prostych brzucha, ja nie będę sie rozpisywać na ten temat. Wiem jak istotny jest dla kobiety płaski brzuch, jednak pamiętajmy że przez 9 miesięcy w naszym organizmie dochodziło do wielu zmian i teraz potrzeba czasu, żeby wszystko wróciło do stanu sprzed ciąży. Dajmy sobie czas na odzyskanie figury!!! Poza tym nie możemy ćwiczyć brzucha, jeśli nie sprawdzimy stanu mięśni krocza i nie naprawimy istniejących dysfunkcji.

Kolejny wstydliwy problem, o którym nie chcemy rozmawiać, a przecież dotyczy bardzo ważnej sfery życia każdego człowieka. Badania epidemiologiczne podają że zaburzenia seksualne dotykają 30 % populacji bez względu na płeć. Najczęściej spotykane u kobiet:

  • pochwica- zamknięcie wejścia pochwy spowodowane niezależnym od naszej woli skurczem mięśni wokół pochwy, powodującym niemożność współżycia. Występuje ostry ból przy próbie penetracji, wprowadzeniu tamponu lub palca.
  • anorgazmia- brak orgazmu
  • trudności w osiągnięciu orgazmu
  • wulwodynia- chroniczny ból lub dyskomfort, charakteryzujący się paleniem lub kłuciem okolicy genitaliów bez wyraźnej przyczyny (brak infekcji, ani podrażnień tej okolicy), niestety nie znamy etiologii.
  • dyspareunia- ból podczas stosunku

Najczęściej spotykane u mężczyzn to:

  • zaburzenia erekcji- dysfunkcja prącia charakteryzująca się utrwalona niezdolnością uzyskania i/lub utrzymania wzwodu
  • przedwczesny wytrysk
  • anorgazmia

Problem dysfunkcji seksualnych może mieć podłoże mechaniczne i psychiczne, dlatego bardzo ważna jest praca zespołowa pomiędzy lekarzami, fizjoterapeutami i pacjentem.

Gabinet Fizjoterapii Pysio-Pelvic

Roksana Jaroszczak

ul. Jodłowa 38

58-100 Świdnica



tel. kom.: +48 668 211 607

e-mail: info@physio-pelvic.pl